زندگی هیچ وقت معطل درموندگی های ما نمیمونه، میگذره و تو این

گذشتنها بزرگترین مصیبت ها رو از تو دور می کنه و اونها میشن متعلق

به گذشته زندگیت.

تا زمانی که هستی و نفس داری ، مجبوری دوباره به زندگی برگردی ؛

ببینی ، بفهمی ، تحمل کنی ، زجر بکشی .

درد از بین میره ؟؟؟

از عظمت و مصیبت اون فاجعه کم میشه ؟؟؟

نه درد هست ، مصیبت هست ، رنج مداوم کشیدن هست.

ولی درون تو ، با تو و کنار تو ؛ همیشه همراهت میاد و تو بهش عادت

می کنی حتی اگه دلت نخواد.  یعنی مجبوری که عادت کنی.

چون درد جزئی از زندگیه و فرار از اون غیر ممکنه.

* * * * *

نغمه های درهم و آشفته ی گیتار من

مظهر قلب من است و مظهر افکار من

غیر از این گیتار و، غیر از خالقم یعنی خدا

کس نمی داند چه دارد قلب پر اسرار من

کار و بارم را ببین و روزگارم را نگر

کوهی از غم بار من ، شیون نمودن کار من

می برم با خویش او را گر روم در قعر گور

کی جدایی اوفتد بین من و گیتار من

در این خانه متروک را

کسی دیگر نمی پرسد

چرا تنهای تنهایم

و من چون شمع می سوزم

و دیگر هیچ چیز از من نمی ماند

و من گریان ونالانم

و من تنهای تنهایم

درون کلبه خاموش خویش اما

کسی حال من غمگین نمی پرسد

و من دریای پر اشکم

که طوفانی به دل دارم

درون سینه پر جوش خویش اما

کسی حال من تنها نمی پرسد

و من چون تک درخت زرد پاییزم

که هر دم با نسیمی می شود برگی جدا از او

و دیگر هیچ چیز از من نمی ماند.

همه می گن گل مریم نشونه ی دوستیه و گل نرگس

نشونه ی محبت.

پس چرا من نمی تونم اینو درک کنم؟؟؟

چرا به نظرم دوستی و محبت هردو زیر خاک

پوسیدن؟؟؟

حتماً گل مریم و گل نرگس پرپر شدن؛ آره حتماً

همین طوره؛چون اگه پرپر نشده بودن، الآن باید

توی دل من دوستی زنده بود و توی دل گل نرگسا

محبت.

راستی گل نرگس تو می دونی چرا

انقدر زود جوون مرگ شدیم؟؟؟

تو بی گناهی و من نیز بی گناه

اما سزای هستی ما در کنار ماست

از یکدگر رمیده و بیگانه مانده ایم

این درد، درد زندگی و روزگار ماست

جستجوی مطالب